ZoetermeerOV

Al het openbaar vervoer in Zoetermeer. Trein tram bus en meer.
Doorzoek nieuwsberichten  
[printversie]         | | |
 
 

 

Nieuws

< 237 / 238 / 239 >

Als geweld opeens je leven binnendringt

zaterdag 7 december 2002

Op de avond van vrijdag 18 oktober veranderde hun leven tussen twee Sprinter-stations. Jeffrey (20) en zijn zus Gabi (18) stapten in de trein en werden ernstig mishandeld. Zeven weken later kijkt Jeffrey nog dubbel, hoort Gabi moeilijk en zijn ze in hun studie teruggeworpen. In de Sprinter stappen ze nooit meer. Een verhaal over pijn, angst en de roep om rechtvaardiging.

door Peter van de Stadt
Jeffrey: "Mijn gezicht was opgezwollen en mijn rechteroog zat helemaal dicht. Naast een gebroken oogkas had ik een zware hersenschudding en overal blauwe plekken. Het ergste was echter dat mijn rechteroogkas was gebroken. Het bot was van boven mijn oog tot vlak eronder weggeslagen. Versplinterd."
"Pas een week later kon ik worden geopereerd, omdat alles nog veel te opgezwollen was. Ze hebben achter mijn oog een teflon-plaatje gezet om de spieren weer te laten hechten. Dat moet er weer aan groeien. Ja, het is netjes gedaan; je ziet geen litteken. De chirurg heeft een snede gemaakt in een plooi onder mijn oog, Hij heeft gezegd dat het weer goed moet komen. Maar voorlopig zie ik nog dubbel met mijn rechteroog en lezen met twee ogen lukt niet. Ik hou ook regelmatig thuis mijn ogen dicht, want anders krijg ik hoofdpijn."
"Herstel? Ja, maar het zal heel langzaam gaan. Of ik ooit weer helemaal normaal zicht in mijn rechteroog krijg, is de vraag. In het ziekenhuis hadden ze het al over een bril. Ze hebben me uitgelegd dat mijn rechteroog niet alle kanten uit kan bewegen. Mijn linkeroog wel en die gaat ook meer corrigeren, waardoor je gezichtsvermogen over het geheel genomen toch minder is. Het zou eventueel weg kunnen gaan door een tweede operatie, maar zeker is dat helemaal niet."

Gehoorverlies
Gabi: "Ik had ooit een gat in mijn trommelvlies. Dat is twee jaar geleden dichtgemaakt. Door de klappen is het weer opengegaan. En ze weten niet of ze het kunnen opereren en weer dichtmaken. Als dat niet lukt, dan zal ik daar blijvend gehoorverlies aan overhouden. Ik hoor bepaalde tonen niet. Als het erg druk is om mij heen, kan ik niet alles volgen. Ik kan bepaalde geluiden niet plaatsen en waar ze vandaan komen."
"Ik had ook een hersenschudding. Ik heb nu nog steeds veel hoofdpijn en ik heb moeite om mij te concentreren. De hoofdpijn komt ook omdat mijn nek een beetje is verkrampt. De pijn begint meestal in mijn achterhoofd en trekt dan door naar mijn oor en mijn voorhoofd. Beter kan ik het niet uitleggen. Ik heb ook rugpijn, loop daardoor minder goed. Nee, ik heb niet in het ziekenhuis gelegen. Ik mocht met een wekadvies naar huis toe. Ik moest twee dagen lang om de twee uur worden gewekt, omdat ik anders misschien teveel zou wegzakken."
"Ik mocht wel thuisblijven. Af en toe kwam de dokter op bezoek. Ook is het zo dat ik, als ik heel moe word, niet zo goed kan zien. Dat heeft met de hersenschudding en de klappen in mijn nek te maken, hebben ze me uitgelegd. Als ik moe word, dan zie en hoor ik gewoon minder en kan ik mij moeilijker concentreren. Ik moet ook nog terug voor een test, om te kijken of het kan herstellen, wellicht door een operatie, of dat het zo blijft. Als ze namelijk mijn oor opereren en ze maken het gaatje weer dicht, dan is het de vraag of het dan optredende gehoorverlies opweegt tegen de huidige situatie."

Wat is er vrijdagavond 18 oktober nu precies gebeurd?
Jeffrey: "Gabi woont in Den Haag, ik in Voorburg. We waren met de Sprinter naar Zoetermeer gegaan om bij onze ouders te eten. We gingen daar 's avonds weer weg om in Rotterdam uit te gaan. We zouden naar een technofeest gaan en eerst een vriend bezoeken. We moesten er bij station Voorweg uit, maar daar zijn we nooit aangekomen."
"We gingen om ongeveer kwart voor tien weg. Op station Leidsewallen zagen we direct die groep jongeren. Ze maakten veel lawaai. We zijn maar aan de andere kant van het perron gaan zitten. We zagen wel dat die donkere jongens ruzie hadden met een blanke groep jeugd. Ze schreeuwden nogal hard. De ruzie werd echter gesust en één van de jongens die dat probeerde, kenden wij. Hij liep ook nog naar ons toe om wat te praten. Op een gegeven moment is hij weggelopen toen de trein kwam, want hij ging niet mee. We zijn bijna voorin ingestapt, want we dachten dat die groep wel achterin zou zitten. Maar we zaten nog niet eens een halve minuut of ze stonden voor onze neus. Ze liepen eerst één voor één voorbij, ons boos aankijkend."

Schreeuwen
"Wij hadden zoiets van: 'waarom doen ze dat nou?'. We zijn rustig tegen elkaar blijven praten, maar opeens stonden ze alle twaalf om ons heen. Eén van die jongens hield zijn gezicht vlakbij mijn zus en begon tegen haar te schreeuwen. 'Je hebt wat tegen ons', riep hij. We keken elkaar aan en zeiden: 'Waar heb je het nu over'. Hij begon echter steeds harder te schreeuwen. 'Je hebt geluk vandaag, want ik sla geen meisjes', zei hij en hij stapte opzij. Alsof het zo was gepland kwamen er twee meisjes achter hem vandaan en die sloegen Gabi direct midden in haar gezicht. Ik sprong ertussen en toen begon het pas goed."
"Ze sloegen mij en trapten op mij in. Ik werd vervolgens de hele trein door geslagen en geschopt. Ik werd ook met een fles geslagen, herinner ik mij. Op een gegeven moment lag ik op de grond, maar ze gingen gewoon door het schoppen. Tegen mijn lichaam en vooral tegen mijn hoofd. Eentje stond zelfs even te springen op mijn hoofd. Wat ik dacht? Dat ik het niet zou overleven. Ik ben nog wel overeind gekomen en ik heb geprobeerd mijn zus te bereiken, want ook zij werd afgetuigd.
Maar ik kon bijna niks meer zien. Ik weet nog dat een oud vrouwtje probeerde tussenbeide te komen, maar ze werd gewoon opzij geduwd. Er zaten nog een paar mensen in de trein die alles gezien hebben maar niks deden. Niks konden of durfden doen, denk ik."
"Ze stopten met schoppen toen we station Palenstein hadden bereikt. Station Seghwaert heb ik niet eens gezien. Gabi heeft er nog een paar van mij afgetrokken en toen zijn ze een voor een uitgestapt. Tot op het laatste moment hebben ze echter, door een open raam heen, nog aan de haren van Gabi getrokken en bleven ze slaan."

Antilliaanse afkomst
Gabi: "Ze hebben geprobeerd door mij uit te schelden Jeffrey te provoceren. Toen hij echter zo rustig bleef, zijn ze mij gaan slaan. Nee, we hebben helemaal niks gezegd. We kenden ze niet eens. Ik heb nog tegen zo'n jongen gezegd: 'We kennen jullie niet. We zitten gewoon in de trein en willen leuk uit gaan'. We zouden opmerkingen hebben gemaakt over het feit dat ze van Antilliaanse afkomst waren. Nou, dat sloeg echt nergens op. Nogmaals, we kenden ze niet eens. We zijn notabene zelf half-Indonesisch. Maar het maakte niet uit wat ik zei: ze wilden ons gewoon te pakken nemen. En dat hebben ze gedaan. Ik ben ook alle kanten op getrokken en geslagen. Op een gegeven moment, toen ik op de grond viel, ben ik maar in elkaar gekropen om me een beetje te beschermen. Ik heb wel geschreeuwd dat ze op moesten houden en waarom ze ons dit aandeden."

Met het vertrek van de groep was de ellende nog niet voorbij. Jullie stapten een station verder, op Stadhuis, uit en belden de politie. Jullie moesten daarna wachten en zijn vervolgens naar het Croesinckplein in Palenstein gereden om te proberen de daders te achterhalen. Niet in een ambulance, maar in een politiewagen.
Gabi: "Ja, dat klopt. Ik heb '112' gebeld. Nee, er stapten geen getuigen uit bij station Stadhuis. De hele trein keek wel naar buiten. Er zat bijvoorbeeld een jongen die ik kende. Hij zat een meter verder dan ons, in dezelfde coupé. Maar later deed hij of hij mij niet kende, terwijl ik drie jaar bij hem in de klas heb gezeten. Hij was blijkbaar te bang om te getuigen."
Jeffrey: "De politie vroeg of ik direct een ambulance nodig had, maar ik wilde dat ze eerst die gasten probeerde te pakken. Ze zouden bij het Crousinckplein zijn. We zijn er in twee politieauto's naartoe gereden. Gabi in de eerste, ik in de tweede auto. Nee, de pijn was toen nog te harden. Ik wilde gewoon dat ze die jongens pakten. Maar toen we eenmaal op het Crousinckplein waren, kreeg ik het zwaar. Ik wilde opeens maar één ding: de ambulance in."
Gabi: "Het Crousinckplein stond vol mensen. Bij het winkelcentrum was ook de groep die ons in elkaar had geslagen. Twee agenten stapten uit, en liepen er naartoe. Maar die jongens begonnen direct bijdehand te doen. Eén agent werd nog geduwd. Er ontstond best een bedreigende situatie. De politie was met veel te weinig mensen en riep ook versterking op. In de tussentijd moesten Jeffrey en ik in de auto's in elkaar gedoken ons gezicht bedekken, want ze stonden de ramen schoon te vegen en naar binnen te gluren. Ik was hartstikke bang en alles deed zeer."
Enkele uren laten lag Jeffrey in Anthoniushove in Leidschendam ('t Lange Land Ziekenhuis, waar ze vier uur zaten, had geen plaats) en werd zijn zus behandeld. Gabi was rond drie uur 's nachts weer thuis in de ouderlijke woning in de wijk Seghwaert. Jeffrey volgde ruim een week later. Gabi: "Mijn moeder had, toen we net de deur uit waren, nog tegen mijn vader gezegd: ik ben blij dat ze in Rotterdam uit gaan, want in Zoetermeer is te veel criminaliteit de laatste tijd. Ik kan nu tenminste rustig slapen. Een kwartier later had ze mij weer aan de lijn."

"Mij krijgen ze die Sprinter niet meer in"
Gabi is na het gebeuren anderhalve week het huis van haar ouders niet uit geweest. Broer Jeffrey kijkt vaker over zijn schouders dan hem lief is. Beiden weigeren bovendien ook nog maar een keer van de Zoetermeer Stadslijn gebruik te maken.
Gabi: "Het begin thuis was best wel moeilijk en is dat eigenlijk nog. We hadden al snel hoofdpijn. Het licht mocht niet te fel zijn. Als mijn vader praatte, had ik het liefst had hij zijn mond hield. Hij heeft zo'n bromstem en dat deed pijn in mijn oren en hoofd. Ja, ik reageer anders op straat. Voel mij onzekerder, ben sneller bang. Laatste was ik op Centraal Station Den Haag en toen dacht ik twee jongens te zien, die er mee te maken hadden. Het gaf me een heel onprettig gevoel, dat kan ik je verzekeren."
Jeffrey: "Ik weiger echt om nog met de Sprinter te gaan. Daar krijgen ze me niet meer in. Ik ben vandaag bijvoorbeeld met de brommer vanuit Voorburg naar Zoetermeer gekomen. Je hebt in de Sprinter toch de meeste kans om ze weer tegen te komen. En dat heb ik liever niet, als je het niet erg vindt. Als ik iemand met dezelfde kleding zie lopen, dan schrik ik. Ik kijk ze dan liever niet aan en loop snel door."
Ook op een ander vlak hebben ze de nodige problemen gekregen. Jeffrey zit in het tweede jaar van zijn studie werktuigbouwkunde, zus Gabi doet management en economie op de Haagse Hogeschool. Het gebeuren in de Sprinter heeft zijn invloed hierop.
Jeffrey: "Ik zat net een paar weken voor mijn tentamens, dus die heb ik niet kunnen maken, Die moet ik overdoen. Bovendien heb ik vier weken les gemist, wat ik nooit meer kan inhalen, voor de volgende tentamens. En die zijn alweer over een paar weken. Dat ik dus allemaal inhalen. Ik weet niet of dat gaat lukken. En dan heb ik een probleem."
Gabi: "Als gevolg van de hersenschudding en totaal verkrampte nekspieren kan ik mij niet zo goed concentreren. En ik had ook tentamens. En ik had ze niet allemaal kunnen doen. Twee wel en die heb ik niet gehaald. Ik heb inmiddels veel achterstand opgelopen. Ik kan niet alle vakken volgen. Vroeg opstaan gaat niet meer zo goed, lang lezen lukt niet."
"Ik heb hierdoor ook moeilijkheden met de school zelf gekregen. Ik moet brieven schrijven naar de examencommissie om mijn herkansingen anders te regelen. Ik moet aantonen dat het allemaal echt is wat ons is overkomen en dat ik een goede reden heb om te verzuimen. Extra dingen die je bezighouden en waar je eigenlijk geen tijd voor hebt. En weet je wat het ergste is, wat nog het meest onzeker maakt: die concentratieproblemen kunnen nog een half jaar duren, maar ook twee jaar of zelfs blijvend. Dat weten ze niet."


Bericht geplaatst op vrijdag 21 november 2003
Letterlijk bericht Haagsche Courant editie Zoetermeer van zaterdag 7 december 2002
Meer nieuwsberichten over | 18 oktober 2002

Reageer ook op dit nieuwsbericht!

Wil jij ook je mening laten weten? Vul dan onderstaand formulier in!
Voor de duidelijkheid: dit is dus niet de mogelijkheid om de redactie van ZoetermeerOV privé een bericht te sturen. Je iemeeladres is verplicht opdat de redactie je eventueel kan bereiken of beantwoorden.
ZoetermeerOV behoudt zich echter nadrukkelijk het recht voor, om verkeerde reacties (iedereen weet wat ik bedoel) zonder melding te verwijderen.

Naam
Mailadres; verplicht, wordt niet publiekelijk getoond
Mailadres; moet precies gelijk zijn, ter controle tegen spammers
Titel

 

Werkzaamheden & omleidingen

» NS
» Connexxion
» HTM
» RET
» Arriva


Reacties

Flora Wagemans: Hoe kani ik per email een rit binnen zoetermeer aanvragen? [lees meer...]
Uw naam: Komende weer en de maandag erop geen treinen van/naar Zoetermeer wegens werkzaamheden bij Goud. NS vervangt gedurende meer dn 1 week een kwartierdienst per t [lees meer...]
Khalid El bahraoui: Hoe kan ik zilverdomm met bus vanaf station Zoetermeer een welke ?ik kom ban Amsterdam met trein een heb geen idee hoe ? Merci [lees meer...]
Dewi: ik vind dit echt een heel handig stukje voor mijn autobiografie. ik moest een stukje zoeken van 23-11-2003 en...GELUKT!!! [lees meer...]
Muerders J.L.C.: Oplossing puzzel : haardvuur. [lees meer...]
Sersjo Kantebeen: De oplossing van de puzzel woordzoeker is: HAARDVUUR. [lees meer...]
S Benfield: Haardvuur [lees meer...]
S Kantebeen: Haardvuur [lees meer...]

Foto's

Station Zoetermeer in de sneeuw; station Zoetermeer 10 december 2017
Nieuwe bestemmingen; station Zoetermeer 18 december 2016


 

   ZoetermeerOV is een site van Maarten Batenburg.   Bezoek ook eens OVcentraal en Maarten.OVcentraal.     Copyright 2004 - 2019. |