Column Martha Postiljon

Onlangs kreeg ik, als scootmobielgebruiker, twee keer een uitnodiging van de HTM om deze week kennis te komen maken met de RandstadRail. Nou ja, als ik zelfs twee uitnodigingen krijg, kan ik toch zeker niet verstek laten gaan!

Dus reed ik maandagmiddag naar Centrum West, alwaar ik enkele bekende mede-scootmobielgebruikers aantrof. Dat werd weer even een melig weerzien en natuurlijk moest ik weten was de scootmobielgebruikers vóo’r mijn vonden van deze mooie, maar oh zo kostbare RandstadRail. Nou, de aansluiting van de instap naar het perron scheelt toch zeker vijf centimeter en dat geeft voor enkele scootmobielgebruikers een probleem. Een mevrouw kreeg, door dit schijnbaar minimale hoogteverschil, een paar rake klappen in haar rug bij het naar binnen rijden. Een aanwezige rolstoelgebruiker kan, met zijn rolstoel, geen gebruik maken van de RandstadRail.

Ach dit klinkt natuurlijk allemaal vrij negatief, maar door alle vertragingen die de RandstadRail heeft opgelopen en het ongeluk in februari van dit jaar, waarbij een treinstel was ontspoord, kan het niet anders dan dat een aantal toekomstige gebruikers ietwat sceptisch tegenover het geheel staat. Omdat er in principe maar twee scootmobiels per rit in de sneltram (officieel genaamd: ‘lightrail-voertuig’) kunnen, moest ik heel even wachten tot geïnteresseerden vóór me de sneltram weer verlieten. In de praktijk rijden de sneltrams om de tien minuten, zodat je in ieder geval drie kansen per half uur hebt om mee te kunnen reizen. Ondertussen kon ik de hand schudden van mijn ‘collega’ Jan van Es, fotograaf van deze krant. Zo vaak kom ik geen ‘collega’s’ tegen! Allereerst mocht ik op de foto met mijn medescootmobielgebruikers en daarna nog eens met mijn dochter, bij het voorstellen van de RandstadRail. Leuk!

En daarna mocht ik de mooie nieuwe RandstadRail van binnen bekijken. Het is een kleine handigheid om naar binnen te rijden. Allereerst moest de scootmobiel recht voor de ingang staan, anders komt het voorwiel vast te zitten tussen het perron en het tramstel (Oh ja, ik heb het geprobeerd! Maar natuurlijk niet zóver dat ik vastzat!) Ik heb gelukkig een scootmobiel met een goede vering, dus had ik totaal geen last van het hoogteverschil en reed soepel naar binnen. Daar stond een aardige heer van de HTM die mij alles kon vertellen over deze nieuwe manier van vervoer. In tegenstelling tot het reizen met de trein, waar men vanwege veiligheidsredenen over moet stappen naar een stoel, mag men hier in de scootmobiel blijven zitten. Natuurlijk heb ik dan mijn vraagtekens: Wat is het verschil? Is de RandstadRail veiliger? De inrichting van deze hypermoderne RandstadRail is vrolijk en modern. De instap is breed, de stoelen zien er comfortabel en vrolijk uit. Bij het rolstoelgedeelte (ook voor kinderwagens en scootmobiels) zit een speciale knop om deze reizigers wat meer tijd te geven om in te stappen. Voor rolstoelgebruikers zijn er speciale veiligheidsgordels (verplicht!).

Wat ik erg prettig vind, zijn de elektronische displays die de volgende halte aangeven en een omroepinstallatie die een stem laat horen welke halte de volgende is. Wat ik verder ook erg fijn vind, zijn de beveiligingscamera’s, hoewel ik een persoonlijke bewakingsdienst nóg prettiger zou vinden. Maar dat is natuurlijk niet haalbaar. Verder zit er nog een speciale ‘stopknop’ voor rolstoelgebruikers en in nood kun je, via een knop op hetzelfde paneel, contact opnemen met de bestuurder.

Eindelijk wordt het mogelijk om met de scootmobiel of rolstoel zómaar te gaan winkelen in Den Haag of Rotterdam of, na een kort ritje vanaf Loosduinen, de zeelucht op te snuiven waar ik zo gek op ben.

Van mij mag het gaan rijden! Die RandstadRail!

Reactie achterlaten